İnsanoğlu çok garantici varlık.Öyle böyle değil hemde.Bakmayın siz insanların pervasızca tavırlarına.Herkes kendi içinde garantiliyor ayaklarını.Önce yere yapıştırıyor sıkıcasına,sağlam bastırıyor tabanlarını hayatın yerlerine sonra koşuyor risk almaya.Bizde zannediyoruzki ne kadar cesur.Halbuki ne büyük yalan.İnsanoğlu cesur olabilir mi hiç ? Bu kadar cesaretliyse kimileri niye yalnız kalmaktan korkar herkes.En büyük korkuların baş köşesine oturur yalnızlık korkusu.İnsana delice şeyler yaptırır.Kötü değil.Çok iyi.Çünkü o zaman anlarsınızki bir adam/kadın yalnız kalmamak için tırnaklarını yere saplamış kazırcasına sürükleniyor.Seyredalarsınız ya o insanlara.Aslında ne büyük başarı öyküsüdür onlarınki.Hayata alışamama çabasını görürsünüz belki ilk defa.Yönsüz yolsuz kanat çırparlar rüzgara karşı.Son çırpınıştır onlarınki.Hayat çırpınışları..Eğilmemek için yalnızlığa son şans.Hava son kez eylül gibi kokar,içki son defa sarhoş eder,sevgili ile son kez sevişilir,son kez kalbiniz aşkla çarpar,dudaklarınızdan son kez seni seviyorum çıkar,son kez rüzgara karşı koşabilirsiniz,son kez başarı iliklerinizi titretir.Ve son.Artık yalnızsınızdır.Özgürsünüzdür.Kendinizi bilmeye başlayalı en çok istediğiniz şey özgürlük artık avuçlarınıza konmuş bir serçedir.Seyredalarsınız hayatınızı tekrar acaba özgürlük gereklimiydi diye.Sonra bir anason kokusu gelir denizden '' ah be artık çok geç '' der.O zaman soğuk bir kış günü yüzünüze buzlar çarpar.ve yalnızsınızdır.Sonsuza dek . '' Şerefe '' der kadehini kaldırır insan..Sadece o kadar anlamsız.Anason dilini uyuşturana kadar içer.Sonrası karanlık...
Sağlığınıza..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder